مولاي من!

مولاي من!

خليفه نيستي
سلطان هم
فقط امام اول مظلوماني
و جاي پنج سال
مي‌شد كه پنجاه سال حاكم باشي
مي‌شد كه شامات را
چون دنداني كند و پراكند
كه سهم بچه‌هاي ابوسفيان باشد
و در امارت كوفه
كاري هم به «ابن‌ملجم» و «قطام» داد.

مي‌شد هر سال
به هند و پارس
به چين و ماچين دعوت شد
سلطان روم
به افتخار حضورت برپا كند
چيزي شبيه همين ضيافت‌هاي شام
در تالارهاي آينه و مرمر
و پشت درهاي بسته
مي‌شد حسين و حسن را با خود همراه كرد
يكي مشاور اعظم
يكي وزير خزانه‌داري كل
مي‌شد كاري كرد
كه جعده هم مشاورت امور بانوان را عهده‌دار باشد
يا كاره‌اي كه زهر نريزد

يا نه
حكومت ايران هم مي‌شد كه سهم حسن باشد
حكومت عراق، سهم حسين
حتي عقيل را مي‌شد سه چهار سالي
با حقوق ارزي آن روز
به اندلس فرستاد
مي‌شد محمد حنفيه
سفير سازمان ملل باشد
مانند اين پسرخاله‌ها
كه تا هنوز و تا هميشه سفيرند!

مي‌شد كنار رود فرات
كاخي سبز ساخت
براي تابستان‌ها
سري به بغداد زد
بر بالاي كوه ابوقبيس
كاخي سپيد داشت
چيزي شبيه كاخ سعدآباد
شبيه كاخ ملك فهد
كاخي بلندتر از خانه‌ خدا

مي‌شد كه بعد خود
به فكر پادشاهي فرزندان بود
مثل همين ملك حسين و ملك حسن
مثل همين حيدر علي‌اف
و اف بر اين دنيا...

مي‌شد كه امام علي بود و
با تمام جهان ارتباط داشت
مثل همين امام علي رحمانف
مي‌شد با خانم رايس دست داد
مي‌شد انبان خويش را پر كرد
از شير مرغ و جان آدميزاد
از وعده و وعيد

و افطاري داد از بيت‌المال
و جامه‌هاي اطلس و ابريشم پوشيد
با ميمون و سگ بازي كرد
رقاصه‌هاي روم را دعوت كرد
با چشم‌بندي و آتش‌بازي
شب را به صبح رساند
در برج‌هاي دوبي سهمي داشت
در بازار بورس دستي...
نشست بالاي تختي و
كلاهي از مرواريد و زر بر سر گذاشت
يا دست كم
هر روز يك اسب پيش‌كش قبول كرد
يك شمشير مرصع
كه نام تو بر آن حك شده باشد
ـ اين تحفه‌ها از هند است
ـ آن جامه‌ها از روم
ـ اين فرش‌هاي ابريشمين از ايران ...

جشني بگير
بگو كه شاعران قصيده بخوانند
شب را زود بخواب
كه كاترينا و سونامي در راه است

براي كندن چاه
به بردگان سياه فرمان بده
به شركت‌هاي چند مليتي
براي بردن نان فرصت نيست
اين را به سازمان غله و نان بسپار!

اين وقت شب
نشسته‌اي و به من لبخند مي‌زني
مي‌دانم
اين‌گونه شعرها خوب نيستند
اما مولاي من!
آن كفش‌هاي وصله‌دار هم
مناسب پاي حضرت حاكم نيست!

                                                                                                     "شعر از آقاي قروه"

حلول ماه مبارک رمضان بر همه مسلمانان مبارک باد

 

ماه مبارک رمضان بهار قرآن و ماه معرفت و

کرامت ، ماه بخشش و عزت ماه قرب الی الله

بر همه مسلمانان و روزه داران گرامی مبارک

باد. التماس دعا

ماه رمضان دیگری آمد و ما توفیق یافتیم که این ماه عزیز را درک کنیم. به یقین امساک از خوردن و آشامیدن تنها فلسفه این ماه نیست . بلکه باید گوشها و چشمها و تمام جوارح بدن از گناه بدور باشد. همانگونه که میدانیم ماه نزول قرآن است و شبهای عزیز قدر که هر شب ان از هزار شب عزیزتر است در این ماه واقع گردیده است. شاید فرصتی باشد که نگاهی به ضعفا و فقرا اندازیم و دستی یاری گر برای یتیمان باشیم. شاید بهتر باشد بجای خوردن غذاهای آنچنانی در این ماه قدری ساده زندگی کنیم و لقمه ای به یتیمان و بیچارگان کمک کنیم. بنگریم کودکان خودمان را که یا روزه کامل می گیرند یا به قولی کله گنجشکی و رنگ رخسار آنان را که در اثر نخوردن به زردی گرائیده در نظر بگیریم که چه تعداد کودک در تمام روزهای سال از گرسنگی رنگ صورتشان زرد است و جای قطرات اشک بر چهره های انان جاری . ماه رمضان را به درستی برای قرب به خدا درک کنیم نه رفع تکلیف . چرا که اگر تنها برای رفع تکلیف باشد شاید هرگز اعمالمان از ما پذیرفته نگردد. بیائیم دست در دست هم دهیم و با بردباری ، بخشش ، ساده زیستی ریشه فقر را در بین مسلمانان برکنیم. به امید ظهور مولایمان در این ماه عزیز  

اگر رئیس جمهور بودم(قسمت اول)

جمله سختی است. میدانم به این راحتی نمی شه در مورد این جمله مطلب نوشت. دیدگاهها فرق میکنه . یکی از منظر علمی می نویسه یکی از دید سیاسی و مذهبی . باید همه این نظرها را رعایت کرد و بعدش نوشت اگر هر کدام از ما رئیس جمهور بودیم چه می کردیم؟ در حالی که در کشور ما در قانون اساسی بعد از رهبری بالاترین مقام اجرایی کشور رئیس جمهوری است چقدر قدرت و اختیار داشتیم که بتونیم کار کنیم؟ رای مردم چقدر ضمانت اجرایی برای یک رئیس جمهور داره؟ اصلا با این همه شعاری که داده میشه و سخن حضرت امام را همیشه می گویند" میزان رای مردم است" آیا واقعا به این شعار پای بند هستیم؟ راستش من که در این مدت عمرم که انقلاب را درک کردم تا بحال از هیچکدام از دولتمران تا این زمان ندیدم چون همیشه حزب و حزب بازی سرلوحه افراد بوده است. من میخوام از تمام این سیاسی بازی ها بیرون بروم و نامه مولا علی ع  در زمانی که حکم فرمانداری مصر را به دست مالگ اشتر می دهد جلو رویم قرار میدهم و بعد شروع به کار می کنم.

http://www.imamalinet.net/per/nahj-al/tar/index.htm

فرمان حضرت علی به مالک اشتر

خب امروز حكم رياست جمهوري به دستم رسيد و بايد شروع به كار كنم. در زمان انتخابات قول و قرارهايي با مردم گذاشتم. قانون اساسي تنها مرجع اجرايي من در مدت خدمتم خواهد بود. چقدر شجاعت و جسارت دارم كه در مقابل مافياي قدرت در هر قسمتي از كشور بايستم. ؟ در حقيقت روزي كه تصميم به كانديدا گرفتن شدم همه چيز را يا مي دانستم يا مطالعه كرده بودم. مشكلات داخلي و خارجي كشورم را مد نظر قرار داده بودم. اينك براي شروع كار چند اولويت مهم را كه به عموم مردم مربوط ميشود را بايد شروع كنم . صبح ميخواستم دفتر بيام تيتر بعضي كارها را نوشتنم.

مسكن - اشتغال - آموزش و پرورش و..... خب از كجا بايد شروع كنم. اين روزها تب ثبت نام مدرسه ها بالاست اصل ۳۰ قانون اساسي مي گويد:

30- اصل سي ام :
دولت موظف است وسائل آموزش و پرورش رايگان را براي همه ملت تا پايان دوره متوسطه فراهم سازد و وسائل تحصيلات عالي را تا سر حد خودكفايي كشور به طور رايگان گسترش دهد.

بهترين مرجع تصميم گيري. شعار بسه. آهاي وزير اموزش و پرورش شعار بسه . اگر جلو اين مديران و مسئولان متخلف را مي گيريد پس اين همه پول گرفتن از مردم براي ثبت نام به عناوين مختلف چيه؟ چرا بايد يه مدرسه اين همه امكانات بهترين معلمها و محيط تحصيل را داشته باشد و مدرسه اي در ناكجاآباد كه نه در جنوب شهر از حداقل امكانات تحصيل يعني گچ براي نوشتن محروم باشد. ؟ آهاي وزير اموزش و پرورش من خودم جزء انجمن اوليا و مربيان بودم مدير مي گفت : بابا مسئولين فقط شعار ميدن به ما ميگن پول بگيريد. خرج و مخارج مدرسه با خودتان است . ما هم چاره اي نداريم. بخدا اينها همش شعاره كه پول نگيريد. خودم رفتم بچه ام رو مدرسه ثبت نام كنم تازه مدرسه درجه ۱ هم نبود گفتند بايد ۵۰۰ هزار تومان بدهي ،تازه ميره توي قرعه كشي و هر كسي پول بيشتري داد بدون قرعه كشي ثبت نام ميشه. گفتم اخه من كه حقوقم ماهي ۲۵۰ هزار تومان است تازه بعداز ظهرها هم مسافركشي مي كنم و ميشه درامد ماهيانه من ۴۰۰ هزار تومان كه از اين پول كه با خودكشي و بدبختي بدست اوردم در يك آپارتمان  يك خوابه با دو تا بچه ماهي ۲۷۰ هزار تومان اجاره ميدم و با ماهي ۱۳۰ هزار تومان باقي مانده چطوري زندگي كنم و بعد بچه ام را كه آوردم اينجا كه نزديك خانه ام است تا نخواهم پول سرويس بدهم ثبت نام كنم مي گوئيد اين مبالغ را بدهيد بنابراین اصل ۳۰ قانون اساسي را پاكش كنيد چون هركسي پول دارد حق تحصيل هم دارد.

 روز اول كاري اعصابم خرد خرد شده. يكي به من بگه تو كه از عهده اين كار كه تازه مشكل كوچك مملكت ما هست بر نمي آيي چرا رئيس جمهور شدي؟ همين امروز ابلاغ مي كنم به تمام اموزش و پرورش ايران هر مديري كه از اين قانون تخلف كرد پدر و مادرها را به اين طرف و اون طرف شهر براي ثبت نام بچه اش روانه كرد اخراج است بدون هيچ قيد و شرطي . هر بچه اي بايد در منطقه سكونت خودش ثبت نام كند. حق قرار دادن شرط معدل را نداريد. امكانات بايد در تمام مدارس به يك اندازه توضيح شود. معلمان بايد در تمام مدارس به يك سطح علمي باشند. همه بچه هاي اين مملكت با هم برابرند و بايد از تمام امكانات به شكل مساوي بهره مند شوند.

میلاد نور مبارک

 ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی   دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی

 

جهان در بستر جنگ ها و ستیزه ها به سر می برد. آرزوی هر انسان آزاده ای برقراری صلح و آرامش در جهان است. جهانی که بیش از ۵ میلیارد انسان دست به سوی خدای متعال دراز می کنند و در هر لحظه ای از خداوند کمک میخواهد. فرقی ندارد مسلمان باشی یا مسیحی ، یهودی باشی یا زرتشتی مهم این است که همه ما به یک مبدا لایزال وصل می باشیم و ان هم خداوند یگانه و مهربانی است که همه انسانها را در ید قدرت خود دارد و با اینکه خود خالق همه انسانها است اما اختیار و آزادی عمل را هم به او داده تا نشان دهد که مستبد نیست و خواهان آزادی است. خدایی که صاحب اختیار همه چیز است به انسان به عنوان اشرف مخلوقات آزادی عمل کامل داده است و تنها در زمانی که دست نیاز انسانها به آسمانها بلند می شود خداوند در خواست انسان دخالت می کند و خواسته او را اجابت می فرماید. خداوند مهربان که بارزترین صفات او رحمانیت و رحیم بودن اوست هرگز خواهان جنگ و جدال و نا امنی در بین بندگانش نیست و در هر در دینی که بنگریم پیامبران بزرگ خداوند چه ابراهیم و چه عیسی و چه موسی و بزرگ پیامبر و خاتم انبیا حضرت محمد ص همه انسانها را به صلح و دوستی و سازش دعوت کرده اند. بگذریم که هر دینی از ادیان خداوندی عده ای مستبد و خودکامه دنبال آتش افروزی و جنگ و کشتن انسانها هستند و فرقی نمی کند که در میان دولتمردان آمریکا با ایده مسیحی باشد که دنیا را به جنگ و جدال برای کشورگشایی به روش جدید و به استعمار در اوردن مردم کشورهای دیگر به بهانه ایجاد دموکراسی اقدام کرده یا بوسیله اسرائیل که به بهانه ایجاد دولتی یهودی دست به اشغال و کشتن مردم مظلوم فلسطین دراز کرده است یا مسلمانانی که داعیه اسلامی بودن دارند چون القاعده و... که در عراق و ... دست به کشتن شیعیان می زنند. اما در این میان باید به مصلحی اندیشید که در اخرالزمان می آید. مصلحی که جهان را از یوغ دشمنان و جنایتکاران بشریت نجات خواهد بخشید و این در تمام کتب الهی آمده است. مصلحی که جهان را پر از عدل و داد میکند و مصلحی که خود در انتظار ظهور میباشد. قرنها است که مسلمانان در انتظار فرج مولا می باشند. مولا مهدی صاحب زمان تنها مصلحی است که خواهد امد و دست تمام جنایتکاران را از ریشه در خواهد آورد. باید جهان آماده حضور این وجود نازنین باشد تا خداوند ظهورش را برساند. هر شب جمعه چشم انتظار صبح آدینه ای هستیم که او بیاید و هر عصر جمعه با سمات به بدرقه آن روز و در انتظار آدینه ای دیگر می رویم. مهدی خواهد آمد و به یقین نه در دنیا بلکه در ایران خودمان در همین کشوری که بیشترین شیعه را دارد زمین را از وجود کثیف بسیاری که خود را به ناحق مسلمان و شیعه او معرفی کرده اند اما جنایتهای بیشماری انجام میدهند پاک خواهد کرد. او خواهد امد و حق مادران دلسوخته شهیدان فرزندان پدر ندیده شهیدان و دردها و زجرهای جانبازان عزیزی که بخاطر احیای دین جدش و حفظ اسلام سالهاست که رنج و درد مضاعفی را تحمل می کنند خواهد گرفت. او دست بر شانه این عزیزان خواهد گذاشت و با لبخندی درد و رنج تمام این دوران از این عزیران خواهد زدود. مهدی می آید کاش در زمان ما بیاید و او را درک کنیم. کاش میتوانستیم چهره منافقانه خود را کنار گذاریم آنوقت حق از ناحق معلوم می گشت اما تا کی ؟ تا کی میخواهیم منافقانه دم از شیعه علی بزنیم و هزاران هزار جنایت پشت پرده انجام دهیم گوش به زنگ باشیم که با امدن گل نرگس آن امام هدایت گر نور چشم شیعیان واقعی مصلح آخرالزمان پرده ها کنار خواهد رفت و چشم ها باز خواهد شد. بیائیم قبل از اینکه در مقابل آن امام همام آبرویمان برود خود را اصلاح کنیم. مهدیا مولای ما میدانم که خود بیشترین انتظار را داری برای ظهورت. مهدیا خود شاهدی که در این دنیای وانفسا چه انسانهای پاکی مظلومانه قربانی می شوند. مهدیا فرزند زهرا ای مهربان امام من بیا که چشم و دیده همه ما شیعیان به ظهورت روشن میشود. بیا و قطره های اشک دخترک یتیمی که بخاطر لقمه نانی با چشمان اشکبار سر بر بالش که نه متکایی زمخت می گذارد شاید فردا غذایی بیابد و بخورد را دریاب. بیا که پیرمرد ناتوان در گوشه خانه ای تنها روز را به شب و شب را به روز می کند تا هر چه زودتر مرگش فرا رسد و از سختی روزگار فرار کند. بیا که مادر بخت برگشته بچه های یتیمش را می نگرد تا شاهد فردایی در اور تر از دیروز برای انها باشد. بیا که پدر نگران حال و روز بیماری فرزندش است و کلیه اش را می فروشد تا خرج درمان فرزندش کند. مهدیا زن چادر بسر و صورت پوشیده کنار خیابان را ببین که از شرم صورتش را پوشیده تا کسی او را نشناسد و بتواند پولی گدایی کند و خرج خانواده کند . مهدیا در کنار این همه شیعه بدبخت و بیچاره اغنیا را نظاره گر باش که دم از دین جد تو می زنند اما فرزندشان در رختخواب پرقو می خوابد مبادا خاری به دست او فرو رود . بیا و به درد دل شیعیانت برس همانگونه که جدت علی ع می رسید. به امید ظهورت می نشنیم شاید این ادینه بیایی . اللهم عجل لولیک الفرج مولانا صاحب الزمان.

 یازدهم شعبان تولد حضرت علی اکبر فرزند دلاور امام حسین مبارک باد 

در چنین روزی حضرت علي اکبر (ع) فرزند بزرگ امام حسين (ع)  در سال 33 قمری در مدينه دیده به جهان گشودند. مادر بزرگوار ايشان ليلا دختر ابى مره مي باشد. وي زمانى چند در خانه امام حسين عليه السلام به سر برد و روزگارى در زير سايه حسين (ع) بزیست. ليلا براى امام حسين (ع) پسرى آورد، رشيد، دلير، زيبا، شبيه ترين كس به رسول خدا صلى الله عليه و آله رويش روى رسول، خويش خوي رسول، گفت و گويش، گفت و گوى رسول خدا صلى الله عليه و آله؛ هر كسى كه آرزوى ديدار رسول خدا را داشت بر چهره پسر ليلا مى نگريست، تا آنجا که پدر بزرگوارش مي فرمايد:

«هرگاه مشتاق ديدار پيامبر مى شديم به چهره او مى نگريستيم»؛ به همين جهت روز عاشورا وقتى اذن ميدان طلبيد و عازم جبهه پيكار شد، امام حسين (ع) چهره به آسمان گرفت و گفت:«اللّهم اشهد على هؤلاء القوم فقد برز اليهم غلام اشبه الناس برسولك محمد خلقا و خلقا و منطقا و كنا اذا اشتقنا الى رؤية نبيك نظرنا اليه...».

حضرت علي اکبر در كربلا حدود 25 سال داشت. برخي راويان سن ايشان را 18 و برخی 20 سال نیز گفته اند. او اولين شهيد عاشورا از بنى هاشم بود. شجاعت و دلاورى حضرت على اكبر (ع) و رزم آورى و بصيرت دينى و سياسى او، در سفر كربلا بويژه در روز عاشورا تجلى كرد. سخنان و فداكاريهايش دليل آن است. وقتى امام حسين (ع) از منزلگاه «قصر بنى مقاتل» گذشت، روى اسب چشمان او را خوابى ربود و پس از بيدارى «انا لله و انا اليه راجعون» گفت و سه بار اين جمله و حمد الهى را تكرار كرد. حضرت على اكبر (ع) وقتى سبب اين حمد و استرجاع را پرسيد، حضرت فرمود: در خواب ديدم سوارى می ‏گويد اين كاروان به سوى مرگ می ‏رود. پرسيد: مگر ما بر حق نيستيم؟ فرمود: چرا. پس گفت: «فاننا اذن لا نبالى ان نموت محقين» پس باكى از مرگ در راه حق نداريم!

 

روز عاشورا نيز پس از شهادت ياران امام، اولين كسى كه اجازه ميدان طلبيد تا جان را فداى دين كند، او بود. اگر چه به ميدان رفتن او بر اهل بيت و بر امام بسيار سخت بود، ولى از ايثار و روحيه جانبازى او جز اين انتظار نبود. وقتى به ميدان می ‏رفت، امام حسين (ع) در سخنانى سوزناك به آستان الهى، آن قوم ناجوانمرد را كه دعوت كردند ولى تيغ به رويشان كشيدند، نفرين كرد. على اكبر چندين بار به ميدان رفت و رزمهاى شجاعانه ‏اى با انبوه سپاه دشمن نمود. پس از شهادت، امام حسين (ع) صورت بر چهره خونين حضرت على اكبر (ع) نهاد و دشمن را باز هم نفرين كرد: «قتل الله قوما قتلوك...». حضرت على اكبر (ع)، نزديكترين شهيدى است كه با امام حسين«ع» دفن شده است. مدفن او پايين پاى ضریح مقدس اباعبد الله الحسين«ع»، در کربلای معلّی قرار دارد.